Webmaster, 26 juni 2008
Afghanistan , Zeraki

Zaterdag 21 juni t/m woensdag 25 juni

Zaterdag 21 juni
Vandaag de grote dag voor onze lang geplande expeditie naar het noorden. We gaan het in etappes doen, we denken een week weg te zijn. Om acht uur vertrokken. Pick-ups vol met spullen. Motor en koelkast voor Rai Dara, alle sleep en graaf gereedschap, veel eten, kookgerei, tent, veldbedden, matrassen, dekens, tapijten (ja, ook in een tent hoort een tapijt te liggen, ik heb al eens eerder gepeinsd dat een Afghaans huis eigenlijk gewoon een stenen tent is. Of een tent van modder. ) Als het project verlengd wordt misschien een idee om er ook nog een generator en mobiel internet bij te doen. Kunnen we gewoon kantoor in de bergen houden. Veel maakte het niet uit. En in de bergen is het wel veel aangenamer dan in de stad. Eerst langs de rivier naar het westen en kort na Layaba rechtsaf, de bergen in, richting Yawan. Op de pas gestopt, tapijten uitgerold en ontbeten. Koude kip en brood, natuurlijk met thee uit de thermos. Verder naar Yawan. Na korte tijd kwamen we een politie jeep tegen. Helemaal doorzeeft. Een paar dagen terug heeft de Taliban met stenen de weg versperd en deze jeep met 12 inzittenden aan flarden geschoten. Maar geen foto gemaakt.
In Yawan een enorme politie en legermacht op de been. Stuk of 10 groene Ford Rangers opgesteld langs de muur om het stadje. Op straat veel politie en soldaten. In de jeep zat familie van het hoofd van veiligheid van Yawan; en hij heeft een klopjacht op de daders geopend. Is dat nou een gelukje bij een ……. Ook later zagen we overal checkpoints gebouwd worden (tentje met een muurtje van gestapelde stenen er om heen en een hobbel in de weg waar je echt niet hard overheen wilt. Konden je assen wel eens spontaan loslaten van het chassis.
Eerst naar de VFU van Yawan. Gek genoeg was de Paravet er niet. Hij had ons een bestelling vaccins en medicijnen opgegeven. Z’n zoon opgezocht en met hem de zaken afgehandeld. Bij de bron van Yawan weer onze watervoorraad aangevuld. De bron was eerst heel mooi met gestapelde stenen en zo gebouwd, helemaal afgeschermd, met een deel voor drinkwater tappen, een deel om de was te doen en een deel waar dieren konden drinken. Inmiddels is de bron gemoderniseerd. Helemaal afgesloten, een paar ijzeren pijpen waar het water uitkomt en veel beton. Natuurlijk veel veiliger voor wat betreft de kans op besmetten. Maar niet meer zo mooi.
En weer verder. Naar Zeraki. We passen onze plannen aan. We gaan niet kamperen en zo snel mogelijk onze zaken afhandelen. Er is Taliban actief en er zijn groepen (naar men zegt Kushi’s) op strooptocht, er zijn iedere nacht gewapende overvallen. In Zeraki staat de VFU recht tegenover de politie kazerne. Is iets veiliger, we gaan daar overnachten. Aan het eind van de middag, na zessen, kwamen we aan. Uiteraard was het onderweg prachtig, alles staat weer in bloei.
De VFU had van de winter de nodige schade opgelopen. Er heeft een anderhalve meter sneeuw op het dak gelegen. Deze is er van het voorjaar afgegleden en heeft alle schoorstenen vlak gestreken en het hek om de veranda weggeveegd. Klusje voor Padco. Maar het gebouw lekt niet, zoals zoveel anderen met een plat dak. Ramen en deuren klemmen vreselijk. We zijn een twee uur bezig geweest om twee ramen te openen. Uiteindelijk met bruut geweld de ramen open gebeukt. Een raam ging open, van het andere donderde het glas er in stukken uit. Nou ja, doel bereikt, het ventileert.
’s Avonds uitgebreid gegeten met koude kip, thee en bruin naanbrood. Bruin is veel lekkerder als wit. Nog een potje kaarten en slapen.

Zondag 22 juni
Heerlijk geslapen. Heel aangenaam koel op deze hoogte. Zelfs een deken nodig. Maar die hadden we bij ons. Uitgeslapen tot zeven uur. Achteraf hadden we er ook negen van kunnen maken.
Het bleek dat alle Afghanen vannacht ziek geworden waren. Ernstige buikloop, krampen en aanverwante narigheid. En toch hebben we allemaal hetzelfde gegeten. Gelukkig heeft een beetje dierenarts altijd een onbestemde hoeveelheid antibiotica bij zich en al rap zat men allerlei kleurtjes pillen te ruilen. Het zal wel goed zijn.
Op de veranda van de VFU ontbeten en daar lui blijven hangen. Eén pick-up ging de motor en koelkast voor de Paravet van Rai Dara naar zijn woonhuis brengen. Op de terugweg namen ze de koelkast en zonnepanelen mee van het huis van de Paravet van Zeraki en hebben we die geïnstalleerd in de VFU van Zeraki. We lunchten heel vroeg, al om half elf. Daarna vertrokken we met z’n allen naar Rai Dara. Onderweg kwamen we langs een water waar het volgens Faridoon goed vissen was. Een auto bleef achter met de vissers en wij gingen met twee auto’s verder. In Rai Dara de site bekeken, de gebruikelijke foto’s en de GPS coördinaten en weer terug naar Zeraki. Faridoon had een berg vis gevangen. Iedereen blij. Ik eet vanavond eieren. Vraag me af of het gezond is met zo’n buikloop vette vis te eten.De rest van de dag naar alle ezeltjes gekeken die af en aan lopen met allerlei vrachten op hun rug. Aan het eind van de middag even de bazaar in geweest. Tot onze verbazing zat de Paravet van Yawan daar vanuit een tentje medicijnen te verkopen. “Hier zijn nu alle boeren, hier kan ik het verdienen.” Waren we niet echt blij mee. Maar hij doet niks fout, geen medicijnen of vaccins die gekoeld moeten worden. Maar hem toch maar gevraagd weer naar huis te gaan. ’s Avonds een feestmaal van vis en voor mij gebakken eieren met tomaat en ui. Ze waren zelfs zo vriendelijk om verse schone olie te gebruiken en de eieren niet samen met de vis te laten zwemmen. Vroeg naar bed, want morgen is het weer vroeg dag. We willen op tijd in Paspull zijn, hopelijk treffen we het hoofd van het district. Het stomme is dat je helemaal geen afspraken kunt maken. Telefoon werkt hier niet. En een hoge ambtenaar blijft natuurlijk niet de hele maand op z’n post, als hij het werk in een dag af kan hebben. Dan zijn er aangenamere plekken. Hoewel, het is hier toch wel aangenaam koel ’s nachts.

Maandag 23 juni
Vanmorgen heel vroeg opgestaan. Wel weer heel lekker geslapen. Om 5 uur vertrokken we richting Paspull. Om 7 uur hielden we halt op een mooi veld om te ontbijten. Thermoskannen met thee, bruin naanbrood met smeerkaas. Lekker. Toen we weggingen deed de GPS het niet. Onderweg wat gerommeld, bleek de zekering van de aansteker defect.Tsja, dan heeft ie geen stroom. Hier de zekering met een stukje draad gerepareerd. Toyota doet geen reservezekeringen in het dekseltje van de zekeringen kast. Om half negen waren we bij het gemeentehuis van Paspull. En het hoofd van het district was er toevallig ook, zat s een keertje niet in Kabul of zo. De man was zeer behulpzaam en vertelde dat sinds kort Laksh ook vanuit Paspull bereikbaar was. De weg was net klaar. We splitsten ons op. Rasool ging met een soldaat naar Qalat, om met de plaatselijke Shura te overleggen waar de VFU gebouwd kon worden, wij gingen naar Laksh. Prachtige weg, maar zo steil en smal en wel langs heel diepe afgronden. Maar het is gelukkig droog en ook is er geen sneeuw meer; hoewel je het hier en daar op noord hellingen nog wel ziet liggen. In Laksh de VFU op de foto gezet, coördinaten gecontroleerd, en de probleempjes genoteerd. In de winter was het hier zo koud geweest, dat er een enorm condensprobleem was geweest. In een ruimte was het plafond helemaal beschimmeld. En alle deuren en ramen waren kromgetrokken. Naast natuurlijk de plat geschoven schoorstenen, als gevolg van het enorme pak sneeuw.
Dezelfde weg terug naar Paspull. Rasool was ook al weer terug en was bezig om de overeenkomst te laten tekenen en bestempelen door het hoofd van het district. De stempel lag weer ergens anders, daar eerst maar een auto achteraan gestuurd. Het bleek dat de Shura ter plekke had besloten een stukje land te kopen achter de bazaar voor de VFU. Dat gaat dan eens lekker vlot. Toen we de papierhandel klaar hadden, zijn we met z’n allen naar Qalat gegaan. Foto’s gemaakt, GPS coördinaten genomen. Daarna terug naar Faizabad. De dag was vlot verlopen en zelfs de bonus van Laksh erbij. Ik had niet verwacht dat we daar nog zouden komen. De weg via Langar is al tijden dicht, op vijf plaatsen ingestort. En de mensen van Yaftali Payan en Kohistan maken ruzie wie hem repareren mag (de overheid betaalt de dorpen die de weg onderhouden, maar hier ligt nog geen afspraak). Tegen zevenen waren we weer in Faizabad. Helemaal stuk en helemaal vies van het stof en zweet.

Dinsdag 24 juni
Deze ochtend besteed aan het uitwerken van de gegevens van de afgelopen dagen. Foto’s uitzoeken, GPS gegevens overzetten op de computer, kaarten maken. Tegelijkertijd het werkschema updaten. Op zich is alles met elkaar gelinkt, maar je moet wel heel goed controleren dat het goed gaat. Net na de middag was ik er mee klaar. Naar Padco gegaan om het uit te printen. Erg hard gaat dat printen niet. Regelmatig herkent de printer het formaat van de pagina niet. Moet je dat weer met de hand doen.

Woensdag 25 juni
Vanmorgen eerst op het DCA kantoor. Met Faridoon eerst het project schema weer helemaal up-to-date gemaakt. Het schiet lekker op. Tegen tienen naar Padco vertrokken. Het is inmiddels zo warm, dat je de airco wel op wilt zoeken. Gister is het 48 graden geweest na de middag. Op Padco eerst de laatste 10 verslagen van de VFU’s uitgeprint. Eindelijk heb ik door hoe je de pagina instelling moet doen enzovoorts, zodat de documenten in één keer geprint worden. Het is een heel mooie printer met een heel hoge afdruk kwaliteit in kleur, maar wel precies zo en niet anders. En een kopietje erbij. In totaal 600 pagina’s. Gaat weer een bos. De laatste motor bestelt. We hebben nu 32 Paravets in totaal, waarvan Ms. Fareeba niet op een VFU werkt, maar als “womens trainer” en eentje in Durayem niks krijgt, omdat er 2 jaar geleden in dat district een aanslag op Padco is gepleegd, waarvan de daders “nooit gevonden”zijn. Maar we hebben een “oude” paravet ook een motor gegeven, zodat we er evengoed ééntje te kort komen. Sunil moest weer diep nadenken hoe dat nu weer moet. Maar gelukkig staan er nog 23 in een ander project ongebruikt, mogen we daar wel eentje van hebben. Terug op het DCA kantoor wilde Faridoon eerst de financiën afmaken. Morgen is het weer druk en de rest van de dagen ook. Daarna hebben we alle verslagen die ik heb gemaakt ook nog maar gearchiveerd, originele documenten erbij, hebben we dat ook weer op orde. Een productieve dag.

Wil je Erik in Afghanistan bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl